Een stil atelier, drie eeuwen te laat.

Al zolang ik me kan herinneren, trekt de schilderkunst van de zestiende en zeventiende eeuw aan me. Niet als een historische interesse van veraf, maar als iets wat ik van binnenuit lijk te kennen: de manier waarop licht destijds op een stilleven viel, de geduldige gelaagdheid van een portret, de rust van een landschap dat zijn tijd neemt om ontdekt te worden.

Ik schilder uitsluitend in die traditie: stillevens, portretten en landschappen, opgebouwd met de technieken van de oude meesters. Dat betekent werken in lagen, met geduld, met verf die tijd nodig heeft om te drogen tussen de stappen door. Geen snelle streken, geen kortere weg. Elk doek ontstaat zoals het vroeger ontstond, laag na laag, tot het licht van binnenuit lijkt te komen.

Om die technieken steeds beter te doorgronden, verdiep ik me voortdurend verder in opleidingen en studie van de klassieke schildermethodes.

Voor mij is dat geen stijlkeuze, maar een manier om iets vast te houden dat ik anders zou kwijtraken: de stilte en aandacht die in die schilderijen zit. Als ik voor het doek sta, verdwijnt de tijd. Het voelt bijna alsof ik even terugkeer naar de ateliers waar deze techniek geboren werd.